Κυριακή 3 Ιουλίου 2016

The Celebration of the Lizard



Lions in the street and roaming
Dogs in heat, rabid, foaming
A beast caged in the heart of a city
The body of his mother
Rotting in the summer ground
He fled the town

He went down South and crossed the border
Left chaos and disorder
Back there over his shoulder

One morning he awoke in a green hotel
With a strange creature groaning beside him
Sweat oozed from its shining skin
Is everybody in? Is everybody in?
Is everybody in?
The ceremony is about to begin

Wake up!
You can't remember where it was
Had this dream stopped?

The snake was pale gold, glazed and shrunken
We were afraid to touch it
The sheets were hot dead prisms
And she was beside me
Old, she's no, young
Her dark red hair, the white soft skin

Now, run to the mirror in the bathroom
Look! she's coming in here
I can't live through each slow century of her moving
I let my cheek slide down, the cool smooth tile
Feel the good cold stinging blood
The smooth hissing snakes of rain

Once I had a little game
I liked to crawl back in my brain
I think you know, the game I mean
I mean the game, called, 'Go insane'

You should try this little game
Just close your eyes forget your name
Forget the world, forget the people
And we'll erect, a different steeple

This little game is fun to do
Just close your eyes, no way to lose
And I'm right there, I'm going too
Release control, we're breaking through

Way back deep into the brain
Back where there's never any pain
And the rain falls gently on the town
And over the heads of all of us
And in the labyrinth of streams

Beneath, the quiet unearthly presence of
Gentle hill dwellers, in the gentle hills around
Reptiles abounding
Fossils, caves, cool air heights

Each house repeats a mold, windows rolled
Beast car locked in against morning
All now sleeping
Rugs silent, mirrors vacant

Dust Lying under the beds of lawful couples
Wound in sheets
And daughters, smug
With semen eyes in their nipples

Wait
There's been a slaughter here

Don't stop to speak or look around
Your gloves and fan are on the ground
We're getting out of town, we're going on the run
And you're the one I want to come

Not to touch the earth
Not to see the sun
Nothing left to do, but
Run, run, run
Let's run, let's run

House upon the hill, moon is lying still
Shadows of the trees
Witnessing the wild breeze
C'mon baby run with me
Let's run

Run with me
Run with me
Run with me
Let's run

The mansion is warm at the top of the hill
Rich are the rooms and the comforts there
Red are the arms of luxuriant chairs
And you won't know a thing till you get inside

Dead President's corpse in the driver's car
The engine runs on glue and tar
C'mon along, we're not going very far
To the East to meet the Czar

Run with me
Run with me
Run with me
Let's run

Some outlaws lived by the side of the lake
The minister's daughter's in love with the snake
Who lives in a well by the side of the road
Wake up, girl! We're almost home

We should see the gates by mornin'
We should be inside by evening

Sun, sun, sun
Burn, burn, burn
Burn, burn, burn
I will get you
Soon, soon, soon

I am the lizard king
I can do anything

We came down
The rivers and highways
We came down from
Forests and falls

We came down from
Carson and Springfield
We came down from
Phoenix enthralled
And I can tell you

The names of the Kingdom
I can tell you
The things that you know
Listening for a fistful of silence
Climbing valleys into the shade

For seven years, I dwelt
In the loose palace of exile
Playing strange games with the girls of the island
Now, I have come again
To the land of the fair and the strong and the wise
Brothers and sisters of the pale forest

Children of night
Who among you will run with the hunt?
Now night arrives with her purple legion
Retire now to your tents and to your dreams
Tomorrow we enter the town of my birth
I want to be ready


Πάμπλο Νερούδα



Απέραντη
Βλέπεις αυτά τα χέρια; Έχουν μετρήσει
τη γη, έχουν ξεχωρίσει
τα ορυκτά από τα δημητριακά,
έχουν κάνει ειρήνη και πόλεμο,
έχουν καταρρίψει τις αποστάσεις
όλων των θαλασσών και ποταμών,
κι όμως
όταν σε διατρέχουν
εσένα, μικρή
σπειρί από στάρι, κορυδαλλέ,
δεν φτάνουν να σε περικλείσουν,
κουράζονται πλησιάζοντας
τα δίδυμα περιστέρια
που αναπαύονται ή πετάν στο στήθος σου,
διατρέχουν τις αποστάσεις των ποδιών σου,
τυλίγονται στο φως της μέσης σου.
Για μένα είσαι θησαυρός πιο φορτωμένος από απεραντότητα
πιο κι απ΄τη θάλασσα κι απ’ τα τσαμπιά της.
Κι είσαι λευκή και γαλανή κι εκτεταμένη σαν
την γη στον τρύγο.
Σ’ αυτή την περιοχή,
από τα πόδια ως το μέτωπό σου,
προχωρώντας, προχωρώντας προχωρώντας
θα περάσω τη ζωή μου.

Πέμπτη 30 Ιουνίου 2016

Ρεμπετολογία




  • Τίτλος : Ρεμπετολογία
  • Συγγραφέας : Ηλίας Πετρόπουλος
  • Εκδόσεις : Κέδρος

Το βιβλίο του Πετρόπουλου βρίσκεται πιο κοντά στη βαθύτερη ουσία της ρεμπέτικης κουλτούρας, χωρίς να επιχειρεί καθόλου να την "αναλύσει" και πολύ περισσότερο να την εξιδανικεύσει.
Χρειάστηκε να περάσει καιρός για να καταλάβω που οφείλεται αυτή η υπεροχή του Πετρόπουλου. Σήμερα νομίζω πως ξέρω την απάντηση. Αλλά δεν είμαι σίγουρος σε ποια γλώσσα πρέπει να την εκφράσω. Γιατί το βιβλίο του Πετρόπουλου είναι μία από εκείνες τις σπανιότατες περιπτώσεις, όπου η εμπειρική έρευνα και η ποίηση συναντιούνται διατρέχοντας μια terra nova σχεδόν απρόσιτη στη συμβατική γλώσσα.
Ο Πετρόπουλος ήταν ο πρώτος που έκανε τα ρεμπέτικα αντικείμενο έρευνας. Όπως όλοι οι πρωτοπόροι, δεν ανακάλυψε απλώς ένα καινούργιο κόσμο, κολυμπώντας κόντρα στο ρεύμα, αλλά και τον συνέλαβε, σχεδόν διαισθητικά, σε όλες του τις διαστάσεις. Υποψιάσθηκε όλα τα μυστικά μονοπάτια του, όλες τις κρυφές γωνιές του, όλα τα μυστήρια του. Και ακριβώς επειδή τον είδε στην ολότητα του, τον περιέγραψε υπαινικτικά μάλλον παρά αναλυτικά. Όσοι ακολούθησαν, κινήθηκαν προς την μια η την άλλη κατεύθυνση που υπέδειξε η υπαινίχθηκε εκείνος. Αλλά οι περισσότεροι έχασαν από τα μάτια τους το όλο. Κι έτσι έχασαν την ουσία αυτού που ερευνούσαν.

Δημοσθένης Κούρτοβικ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 14-3-1990.

Τετάρτη 29 Ιουνίου 2016

H Πολιτική Θέση του Σουρρεαλισμού




  • Τίτλος : Η Πολιτική Θέση του Σουρρεαλισμού
  • Συγγραφέας : Αντρέ Μπρετόν
  • Μετάφραση : Γιόλα Γεωργαντζή, Νίκος Μπαλής
  • Εκδόσεις : Ουτοπία

Η υπόθεση μας είναι η υπόθεση των εργατών και των αγροτών. Καθορίζουμε σαν βασική αρχή το γεγονός ότι οι εργάτες και οι αγρότες αποτελούν τη βάση όχι μόνο ολόκληρου του υλικού πλούτου αλλά και κάθε κοινωνικής δύναμης.
Όσο για μας, τους διανοούμενους, που βλέπουμε μία αξιοκαταφρόνητη κοινωνική οργάνωση να καταστέλλει τις δυνατότητες των εργαζομένων στη γη και στα εργοστάσια για ανθρώπινη ανάπτυξη, δε διστάζουμε να υποστηρίξουμε την αναγκαιότητα επιβολής της θανατικής ποινής σ όλους εκείνους που αναλαμβάνουν την ευθύνη για ένα τέτοιο έγκλημα.
Άπ' την άλλη, δεν αποδεχόμαστε τις δημαγωγικές εκείνες τάσεις, που θέτουν σαν στόχο τους να πείσουν τους προλετάριους ότι η ζωή τους είναι η μόνη σωστή και πραγματικά ανθρώπινη, ότι όλα όσα στερούνται είναι  "εκ του πονηρού".
Τοποθετούμενοι στις τάξεις των εργαζόμενων, απευθυνόμαστε στις ευγενέστερες και πιο φιλόδοξες βλέψεις τους -που δεν μπορούν να ικανοποιηθούν μέσα στα πλαίσια της σημερινής κοινωνίας : απευθυνόμαστε στο ένστικτο τους σαν ανθρώπων που ποτέ δεν σκύβουν το κεφάλι, στην ηθική τους ελευθερία, στη βία τους. - Έφτασε ο καιρός να γίνουμε όλοι αφέντες και να πραγματώσουμε τη φυσική εξόντωση των σκλάβων του καπιταλισμού.

"ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ", 1935

Κυριακή 26 Ιουνίου 2016

Έχουμε Δίκιο Να Επαναστατούμε




  • Τίτλος : Έχουμε Δίκιο Να Επαναστατούμε
  • Συγγραφέας : Ζαν Πωλ Σάρτρ
  • Μετάφραση : Φώντας Κονδύλης
  • Εκδόσεις : Αρσενίδη


Τρεις άνθρωποι συζητούν. Οι δύο νέοι, νεώτατοι. Ο άλλος γέρος πια, σχεδόν παλαίμαχος. Οι δύο είναι εκπρόσωποι του νέου πνεύματος που φυσά μετά τα γεγονότα του Μάη του '68 στο Παρίσι. Ο τρίτος είναι ο πασίγνωστος "νεαρός γέρος" Ζαν-Πωλ Σάρτρ.
Ένα τέταρτο πρόσωπο λαβαίνει μέρος σ' όλη αυτή την πλούσια συζήτηση : ο ενσυνείδητος αναγνώστης που, κι αυτός, μέσ' από αντεγκλήσεις και έντονες αψιμαχίες που διεξάγονται παντού στον κόσμο, αναζητά το δρόμο του για τον σοσιαλισμό, για την ελευθερία, το συνειδητοποιημένο άτομο που αμφισβητεί ταυτόχρονα τόσο το θεσμό της ιδιοκτησίας, όσο και το θεσμό της κάθε μορφής εξουσίας.

Σάββατο 25 Ιουνίου 2016

Ανθολογία Περουβιανού Διηγήματος



  • Τίτλος : Ανθολογία Περουβιανού Διηγήματος
  • Συγγραφέας : Συλλογικό έργο
  • Ανθολόγηση : Ρήγας Καππάτος - Javier Sologuren
  • Εκδόσεις : Καστανιώτη

Το διήγημα, ένας από τους πυκνότερους λογοτεχνικούς τρόπους έκφρασης, κατέχει στα περουβιανά γράμματα μια ξεχωριστή θέση που ιστορικά πάει πίσω, στην προκολομβιανή εποχή, όταν ακόμα δεν υπήρχε γραφή. Αρχίζοντας απ'ο την ινκαϊκή περίοδο, οι ανθολόγοι σταχυολόγησαν τα διηγήματα του βιβλίου με τρόπο που αντιπροσωπεύονται σ' αυτό όλες οι περίοδοι εξέλιξης του στη γη του Βαλιέχο και του Αργκέδας.
Τα ανθρώπινα συναισθήματα -πόνος, χαρά, λύπη, οργή, έρωτας - είναι παγκόσμια. Εκείνο που στην τέχνη τα κάνει να διαφέρουν είναι ο φυσικός περίγυρος, ο ψυχισμός και οι συνθήκες διαβίωσης των ηρώων που τα ζούνε. Οι γηγενείς πληθυσμοί των Άνδεων με τις χιλιόχρονες παραδόσεις τους, η έρημος των αμμόλοφων της περουβιανής ακτής, η γαλήνη των ψαράδικων χωριών του Ειρηνικού Ωκεανού κι η σύγχρονη πολυδαίδαλη πρωτεύουσα Λίμα των οχτώ εκατομμυρίων περνάνε μέσα από τις σελίδες των διηγημάτων, χαρίζοντας στον αναγνώστη εικόνες άγριου μεγαλείου, πρωτόγνωρου πάθους και ανθρώπινης αλληλεγγύης ενός άλλου κόσμου που ακόμα σχηματίζεται και όπου το απώτατο παρελθόν συνυπάρχει με το παρόν σε μια όχι πάντα ειρηνική διαβίωση.

Κυριακή 3 Απριλίου 2016

Το Φθινόπωρο Του Πατριάρχη

 


  • Τίτλος : Το Φθινόπωρο Του Πατριάρχη
  • Συγγραφέας : Γκάμπριελ Γκαρσία Μάρκες
  • Μετάφραση : Κλαίτη Σωτηριάδου - Μπαράχας
  • Εκδόσεις : Α.Α. Λιβάνη

Ο Κολομβιανός Νομπελίστας συγγραφέας Γκάμπριελ Γκαρσία Μάρκες, μετά το κλασικό πια αριστουργηματικό έπος των Λατικοαμερικάνικων λαών, 100 Χρόνια Μοναξιά, διαδηλώνει στο Φθινόπωρο του Πατριάρχη την τραγική πραγματικότητα της πολιτικής ζωής των ίδιων αυτών ταλαιπωρημένων χωρών και ενώνει τη φωνή του με μια δεκάδα άλλους γνωστούς Λατικοαμερικάνους συγγραφείς σ' ένα αμείλικτο κατηγορώ ενάντια στις δικτατορίες.
Το Φθινόπωρου του Πατριάρχη είναι μια οργισμένη μαρτυρία για τη μάστιγα που βασανίζει ως τις μέρες μας αυτούς τους λαούς με τις φρικαλεότητες που διαβάζουμε και ακούμε καθημερινά στα μέσα ενημέρωσης, τις ξεδιάντροπες δολοφονίες, τις καταχρήσεις και τις κτηνωδίες που γίνονται σχεδόν πάντα με την ανοχή κάποιων ξένων συμφερόντων.
Ο Πατριάρχης, ένας "παραδοσιακός" Λατικοαμερικάνικης προέλευσης δικτάτορας, είναι ένας γέρος στρατηγός ακαθόριστης ηλικίας "μεταξύ 107 και 232 χρόνων",σε κάποια ανώνυμη Λατικοαμερικάνικη χώρα. Μέσα από τα καθημερινά γεγονότα της ζωής του αναγνωρίζουμε χαρακτηριστικά από στυγνούς δικτάτορες, παλαιούς και σύγχρονούς, που συνθέτουν την εικόνα του, αυτή όμως η μυθική, αινιγματική, τρομερή και παντοδύναμη φιγούρα μεταμορφώνεται από την πένα του συγγραφέα σε ήρωα φαρσοκωμωδίας. Ο δικτάτορας επιτέλους απομυθοποιείται, ξαναπαίρνει τις ανθρώπινες διαστάσεις του, καταρρέει και τελικά πεθαίνει για να αφήσει το σαπισμένο κορμί του έρμαιο στα όρνια που μπαινοβγαίνουν στο "μέγαρο της εξουσίας".
Ο Γκάμπριελ Γκαρσία Μάρκες χρησιμοποιεί τη σάτιρα με τέτοια μαεστρία που μόνο ο Τζόναθαν Σουίφτ θα μπορούσε να συγκριθεί, σ' έναν άμεσο αφηγηματικό τόνο, μ' ένα καινούργιο είδος ραφής με μακριές φράσεις σε ένα μπαρόκ ύφος, όλο παρακλάδια και αλλαγές στο χώρο, στο χρόνο και στο επίπεδο της πραγματικότητας του μυθιστορήματος που έχουμε δει μόνο σαν πειραματισμό σε ένα άλλο τελευταίο διήγημα του, στο "Τελευταίο Ταξίδι του Πλοίου-Φάντασμα". Ο αφηγητής, παντογνώστης και πανταχού παρών, εναλλάσσεται με τα διάφορα πρόσωπα που μεταβαίνουν από το παρόν στο παρελθόν ή στο μέλλον σε μια χρονική διάρκεια περίπου 200 χρόνων, ενώ περιγράφονται σκέψεις και πράξεις -φαντασία και πραγματικότητα- χωρίς να διακόπτεται ο ειρμός του κειμένου και συχνά χωρίς να το αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης.
Στο Φθινόπωρο του Πατριάρχη ξαναβρίσκουμε μέσα σ' ένα πηγαίο, αστείρευτο και πολυδιάστατο λόγο το "μαγικό ρεαλισμό" του 100 Χρόνια Μοναξιά που συναρπάζει τον αναγνώστη και καταξιώνει τον συγγραφέα.

Κλαίτη Σωτηριάδου - Μπαράχας